| تبليغات | X |
|
تا شقايق هست زندگي بايد كرد |
|
|
اي خدا! اي رازدار بندگان شرمگينت اي توانائي كه بر جان و جهان فرمانروايي اي خدا! اي همنواي ناله ي پروردگانت زين جهان، تنها تو با سوز دل من آشنايي *** اشك، ميغلتد بمژگانم ز شرم روسياهي اي پناه بي پناهان! مو سپيد روسياه بر در بخشايشت اشك پشيماني فشانم تا بشويم شايد از اشك پشيماني گناهم *** واي بر من، با جهاني شرمساري كي توانم تا بدرگاهت بر آرم نيمه شب دست نيازي؟ با چنين شرمندگيها، كي زدست من بر آيد تا بجويم چاره ي درد دلي از چاره سازي؟ *** اي بسا شب، خواب نوشين، گرم ميغلتد بچشمم خواب ميبينم چو مرغي ميپرم در آسمانها پيكر آلوده ام را خواب شيرين ميربايد روح من در جستجوي ميپرد تا بيكرانها *** بر تن آلوده منگر، روح پاكم را نظر كن دوست دارم تا كنم در پيشگاهت بندگيها من بتو رو كرده ام، بر آستانت سر نهادم دوست دارم بندگي را با همه شرمندگيها *** مهربانا! با دلي بشكسته، رو سوي تو كردم رو كجا آرم اگر از درگهت گوئي جوابم؟ بيكسم، در سايه ي مهر تو ميجويم پناهي از كجا يابم خدائي گر بكويت ره نيابم؟ *** اي خدا! اي راز دار بندگان شرمگينت اي توانائي كه بر جان و جهان فرمانروايي اي خدا! اي همنواي ناله ي پروردگانت زين جهان، تنها تو با سوز دل من آشنايي مهدي سهيلي
+ نوشته شده در چهارشنبه 29 مهر1388ساعت 11:35 قبل از ظهر توسط سهیل |
منتظر ديدار تو هستم، سهل است بگويم که گرفتار تو هستم، من در پي اين حادثه غمخوار تو هستم، هر چندکه دور از مني و من ز تو دورم، بر جان تو سوگند که دوستدار تو هستم عاشقی شیوه ی رندان بلاکش باشد..................
+ نوشته شده در چهارشنبه 17 تیر1388ساعت 8:16 بعد از ظهر توسط سهیل |
+ نوشته شده در شنبه 13 تیر1388ساعت 6:53 بعد از ظهر توسط سهیل |
مهدی جان! دوست داشتم با نام نامی تو زبان باز می کردم ای کاش آن اوایل که زبان گشودم، نزدیکانم مرا به گفتن "یا مهدی" وا می داشتند کاشکی در کلاس اول دبستان، آموزگارم، الفبای عشق تو را برایم هجی می کرد در دوره راهنمایی، هیچ کس مرا به خیمه سبز تو راهنمایی نکرد در سال های دبیرستان، کسی مرا با تو پیوند نزد در کتاب جغرافی ما، صحبتی از "ذی طوی" و "رضوی" نبود در کلاس تاریخ، کسی مرا با تاریخ غیبت و تنهایی تو آشنا نساخت در درس دینی، به ما نگفتند " باب الله" و "دیان دین" حق تویی. دریغ که در کلاس ادبیات، آداب ادب ورزی به ساحت قدس تو را گوش زد نکردند! چرا موضوع انشای ما، به جای "علم بهتر است یا ثروت"، از تو و ظهور تو و روش های جلب رضایت تو نبو؟! مگر نه بی تو، نه علم خوب است و نه ثروت؟ کاش در کنار زبان بیگانه، زبان گفتگو با تو را نیز به ما می آموختند! ای کاش وقتی برای آموختن یک زبان خارجی به زحمت می افتادم، به من می گفتند: او تمامی زبان ها و گویش ها و لهجه ها ... و حتی زبان پرندگان را می داند و می شناسد. کاش در کنار انواع و اقسام فرمول های پیچیده ریاضی، فیزیک و شیمی فرمول ساده ارتباط با تو را نیز به من یاد می دادند. مولای من! در دانشگاه هم کسی برایم از تو سخن نگفت؛کسی به سوی تو دعوت نمی کرد هیچ استادی برایم اوصاف تو را بیان نکرد. کارکرد دروس معارف اسلامی و تاریخ اسلام، جبران کسری معدل دانشجویان بود! . . مولا! وضعمان خراب است و حالمان وخیم. هواییمان کن و هوایمان را داشته باش.. . . و ما تنهایان و بی کسان عالم بی قرار آن لحظه ایم که تو پشت به کعبه بسپاری و آمدنت را بشارت دهی
+ نوشته شده در جمعه 15 خرداد1388ساعت 10:51 بعد از ظهر توسط سهیل |
گفته بودی همسفرم هستی مرا تا پای جان / دستهایت بالشم قلبت برایم آسمان
گفته بودی دوستم داری نرم از پیش تو / گفتمت جانان من قلبم به زیر پای تو
یاد داری گفتمت با من نشی نا مهربان ؟ / جان و روحم مال تو تنها کنار من بمان ؟
یاد داری گفتمت بی تو دلم تنها شود؟ /همصدابامرگ و هم پیمان غمها می شود؟
گفته بودی هیچ وقت از پیش قلبم نی روی / بی من ودستای من تا خانه غمها روی
حال ای نامهربان ِای نارفیق بی وفا ! /دست هایم مانده تنها تو کجا و من کجا ؟
من به هر روز و شبم کارم شده اشک وفغان/تو کجایی تا ببینی حال و روزم این زمان؟
+ نوشته شده در جمعه 15 خرداد1388ساعت 10:49 بعد از ظهر توسط سهیل |
| ||||||
